Het WiFi wachtwoord van het hotel waar ik de laatste drie nachten in San Diego in verbleef is RELAX. Dat is ook precies wat nog even de bedoeling was. Nog één keer heb ik de fiets gepakt, maar dan zonder bepakking. Ik was toch wel nieuwsgierig naar het hek met de Mexicaanse grens, dus daar maar naar toe gefietst. Weinig spectaculair, maar wel beangstigend dat landen hekken plaatsen om hun grenzen dicht te timmeren. De VS staat hier niet alleen in natuurlijk, ook Israël en Hongarije zijn fervente hekkenbouwers. Naast dit uitje heb ik verder lekker gerelaxt in downtown San Diego.

Het zit erop dus. Twee maanden lang heb ik door Amerika mogen fietsen. Het was een prachtige belevenis, maar soms ook een zware beproeving. Vooral die eindeloze lange, rechte wegen met bijna altijd wind tegen lieten mij wel eens hardop vloeken. Vaak corrigeerde ik mezelf daarop snel en wist ik dat ik toch wel heel bevoorrecht was om hier te mogen fietsen.

Amerika is gemaakt voor auto’s, zoveel is duidelijk. Maar ook op de fiets is het heel goed te bereizen. Er werd meerdere malen tegen mij gezegd dat de Amerikanen niet goed omgaan met fietsers en daardoor gevaarlijk rijgedrag vertonen. Ik heb daar helemaal niets van gemerkt. Sterker nog, ze gedragen zich voorbeeldig ten opzichte van fietsers. Zeker op het platteland reden ze met een grote boog om mij heen en waren zeer geduldig als dit even niet lukte. En ik heb geen claxon gehoord!

Deze blog zou veel te lang worden als ik al mijn verhalen en belevenissen hier zou neerpennen. Dus de komende weken ga ik jullie bij een ontmoeting vreselijk lastigvallen met stoere (en vermoeiende?) reisverhalen. Over die Rus, bijvoorbeeld, die ik achteropkwam. Hij is bezig met een wereldreis en samen denderden wij door de snelwegtunnel onder het vliegveld van Los Angeles. Oorverdovend was het. Communicatie met die gast was trouwens vrij lastig; zijn Drents was net zo beroerd als mijn Russisch. Maar met handen en voeten kwamen we een heel eind.

Ik heb geweldig genoten van de Amerikanen met hun small talk. Oppervlakkig? Wellicht. Maar ik kan je vertellen dat je als fietsreiziger blij wordt als je op een drukke achtbaansweg in LA iemand aan de andere kant van de weg ziet, met zijn handen een toeter voor zijn mond vormt en keihard roept: “what are you riding?” en ik terugroep: “Atlanta to San Diego”, vervolgens tegen omstanders: “holy shit, did you hear that?”. Prachtig. Dan fiets je een uur lang verder met een big smile. Dus Amerikanen, heel erg bedankt. You were great!

Reizen is leuk. Maar thuiskomen nog leuker. Ik ben dan ook superblij en dankbaar dat mijn gezin mij heeft ondersteund met mijn Amerika-reis. Dus alle dank gaat naar mijn lieve vrouw en onze fantastische dochters voor het najagen van mijn droom.

Johan