Californië. Daar ben ik nu. Dit is mijn elfde en laatste staat van deze reis. In mijn vorige blog schreef ik nog dat ik op weg ging naar Utah. De bedoeling was om daar een noordelijke lus te maken via Zion National Park en Bryce Canyon, om vervolgens weer af te zakken naar Arizona. Maar het weer gooide roet in het eten. Bryce Canyon ligt op een kleine drie kilometer hoogte en de winter viel daar vroeg in dit jaar. Er werd vorst en sneeuw voorspeld. Dus na lang wikken en wegen heb ik dit deel van de route maar laten vallen. Een goede keus, zo bleek. Want een week later werd ik op een Highway staande gehouden door een man met z’n fiets in de kofferbak. Hij bood me een doos kippendijen aan en vertelde dat hij zijn rondrit over Bryce had moeten afblazen vanwege het slechte weer. De dijtjes heb ik afgeslagen, trouwens.

Dus na een klein lusje door Colorado en Utah zakte ik af naar Arizona. In dit gebied ligt Navajo Nation. Dit is eigenlijk een staat binnen de VS. Deze natives hebben een eigen regering, inclusief een president en een eigen rechtssysteem. Uiteraard werkt deze volgens de Amerikaanse wet.  Navajo Nation is zo’n 71.000 vierkante kilometer groot en dus net zo groot als Nederland en België samen. Alleen wonen er bij ons gezamenlijk zo’n 32 miljoen mensen. Hier zijn het hooguit 350 duizend. Erg gezellig zijn ze niet moet ik zeggen. Ze zijn erg op zichzelf en contact krijgen gaat lastig. Maar ze hebben wel alle hotels, tankstations, winkels en campings in beheer. En daar zijn de prijzen ook naar. Kartelvorming op zijn best.

Ik kwam op een dag helemaal doorweekt en stervenskoud aan in Kayenta. Er was geen hotel onder de 100 dollar. Meestal lukt het wel om iets goedkoops te vinden. Dat ‘vinden’ is ook best nog lastig, want de gekende providers worden geblockt in dit hele gebied. Ten faveure van twee providers die nauwe banden hebben met de Nation, zo vermoed ik. Dus geen internet, alleen wat wauzige McDonalds-WiFi.

De Navajo’s zijn ook de beheerders van Monument Valley. Dit park met zijn bekende iconen was wel het bezoeken waard. Wát een indrukwekkende natuur. Prachtig om door al dit mooist heen te fietsen. Na Monument Valley ben ik richting Grand Canyon gegaan. Ook deze weg werd nog wel eentje met hobbels door wederom slecht weer en harde wind. Maar na een dag uitstel kon ik dan eindelijk via de oostkant van het National Park binnenfietsen. Deze kant is vrij rustig en daar was ik blij mee. Ik ben gestopt bij alle 15 uitkijkpunten. Vaak eerst even rustig kijken om alles binnen te laten komen en dan nog wat foto’s maken. Magnifiek! Vooral de Grand View was geweldig.

Boven aangekomen was de camping al gezellig vol met allerlei fietsers en wandelaars. Sommigen verbleven daar al een kleine week. Tussen de fietsers was ook nog een Nederlandse dame. Noor heet ze en zij was al vijfenhalf maand onderweg. Noor was gestart in Alaska en via Canada afgezakt naar het zuiden. Op het moment dat je deze blog leest  is ze net weer thuis voor een break om volgend voorjaar haar reis te gaan vervolgen in Zuid-Amerika. Het werd een gezellige avond in het café bij de Grand Canyon met allerlei stoere reisverhalen en leuke anekdotes.

Na Grand Canyon kreeg ik met malheur te maken en mocht ik op zoek naar een fietsenmaker. Hierbij heb ik weer mijn route moeten aanpassen en ben in Flagstaff terecht gekomen. Een prachtig wintersportplaatsje met een hoop leuke eettentjes. Ook Noor was hierna toe gefietst. Om vanaf deze stad de trein naar LA te pakken en vervolgens haar vlucht naar Nederland kon halen. Dus ’s avonds weer gezamenlijk gegeten en gedronken.

Na Flagstaff heb ik nog een fantastische rit door de herfstige bossen en langs de rode rotsen van Sedona gemaakt. Echt een top 10-rit. Daarna met een koude regendag eindelijk aangekomen in de weer wat warmere gebieden. Eerst langs de Coloradorivier – hier de grens tussen Arizona en Californië – en langs Lake Havazu, een stuwmeer. Bij Needles de Colorado overgestoken om dan uiteindelijk in Californië uit te komen.

Op dit moment fiets ik door de Mojave Desert over de ‘oude bekende’  Route 66. Hier is deze weg nog echt authentiek en heerlijk rustig, afgezien dan van de stoere motorrijders. Maar vaak gaan de duimpjes omhoog en is er altijd wel weer een praatje bij een tankstation.

De temperatuur is weer lekker opgelopen tot boven de dertig graden en de vooruitzichten lijken stabiel. Dus de laatste twee weken worden vast nog heel leuk. Ik fiets met een boog om Los Angeles heen om aan de kust bij Ventura uit komen. Vandaar zak ik in vijf dagen via de Highway 1 af naar San Diego.

Ik heb er nog zin in.


Mijn trip tot nu toe…