Na een week fietsen in Amerika heb ik al zoveel mooie dingen beleefd. Het is alleen veel te veel om in een korte leesbare blog kwijt te kunnen. Dus ik ga het niet hebben over de natuur. Of over de honderden dode gordeldieren die ik zag (en rook). Ook niet over de hitte die verschrikkelijk vochtig en klam is. Of over de kramp en de misselijkheid die ik de eerste vier dagen telkens na een kilometer of 50 kreeg. Zo erg soms, dat ik ‘s avonds niet eens fatsoenlijk een vork kon vasthouden zonder dat mijn vingers verkrampten. Hoewel een vork hier trouwens niet vaak gebruikt wordt, want het zijn hier burgers en chickenwings wat de klok slaat.

Zelfs ga ik het niet hebben over de keuze tussen de best wel drukke Highways of de rustige Country Roads. Met om de paar honderd meter een hond achter je aan. Gelukkig hebben die honden een goed leven hier en zijn ze zonder uitzondering allemaal te dik. Een sprint van 50 meter zonder hartaanval voor zo’n beestje is al knap. En natuurlijk ga ik het niet hebben over het geboortehuis van Elvis waar ik langs kwam. Een klein huisje. Pijnlijk genoeg wil het dat ruim 80 jaar later nog steeds in Amerika baby’s worden geboren in nog kleinere huisjes.

Ik ga het hebben over de mensen. Over de zuidelijke gemoedelijkheid en vriendelijkheid. De mensen hier houden van een praatje. Smalltalk, een chit-chat zonder dat het opdringerig wordt. Afbreken doen ze op dezelfde makkelijke manier.

Dus gaat het over Steve, die even kwam buurten op de camping in Cullman, Alabama. Rond de zestig jaar, klein van stuk, pezig gebouwd, lange grijze baard en rustig pratend. “Ik zag je binnenkomen man, ik dacht direct, dat is een reiziger”. Ik kon niet anders dan beamen. Steve bleek ook veel gereisd te hebben. Eerst in het leger en later had ‘ie op z’n motor heel Amerika gezien. We hebben gezellig zitten keuvelen.

En Cathy, rond de 55 jaar en werkzaam bij McDonalds in Fulton, Mississippi. Ook haar eerste reactie was zoals bij iedereen: “Wow, you’re serious? Wow! Atlanta to San Diego? Wow!” Maar al snel legde ze haar leven bloot. Zij was veel in Europa geweest, met haar man die trucker was. Engeland en Duitsland? Allemaal gezien. Haar man was twee jaar geleden overleden en zat nu in een urn thuis bij haar op de schoorsteenmantel. Elke avond trekt ze even de deksel er af en praat met hem. Hij antwoord nooit, “maar dat deed ie vroeger ook al heel weinig”, schaterde ze.

Of de douanebeambte, de eerste Amerikaan waar ik mee te maken kreeg. “Arizona? Niet doorheen fietsen, veel te gevaarlijk. De borderpatrol vond vorig week nog een dooie in het zuiden van Arizona met z’n AK 47 nog naast zich.” Ik heb geen AK 47”,  antwoordde ik, “en ik fiets door het noorden van Arizona.“ “Dan is goed, have a safe trip”.

Bij de Walmart in Hamilton werd ik aangesproken door een oudere man. Hij vond mij een brave man en zei dat ik wel heel rijk moet zijn om dit te doen. Ik antwoordde dat ik onlangs mijn business hebt vérkocht en tijd heb gékocht. Hij vindt me nu nog braver.

En dan natuurlijk de medewerkster op RV-Park Cullman. Margo heet ze en ze keek eerst onwennig omdat ik graag met mijn tentje op hun park wilde staan. Dat bleek niet te kunnen, want was alleen voor campers. Maar ze pleegde snel een telefoontje naar haar baas – de eigenaar – en er werd direct een plekje voor mij geregeld. Vlakbij de vijver met eenden, ganzen en paarden. Gezellig! Ik vroeg nog of ze ook bier verkochten. Daar smachtte ik echt naar, na een rit van 135 kilometer in de snikhitte en kramp tot in mijn oorlel. Bier hadden ze niet, wel Pepsi. Ook goed. Nou ja, bijna.

Nadat ik mijn tent had opgezet kwam Margo langsrijden met twee bier. Maar ze nodigde mij ook direct uit om bij haar en haar man te komen eten. Dat liet ik me geen twee keer zeggen, en dus hup in de Pickup Truck. Spaghetti met verse garnalen hadden ze. Heerlijk!

Het werd een reuzegezellig diner en Margo en Howard zaten ook vol met enthousiaste verhalen. Dezelfde avond nog gooide Margo een verhaal op Facebook over mijn trip en daar kwamen direct bruikbare tips van haar vrienden op, zodat ik mezelf een omweg van 100 kilometer kon besparen.

Ondanks opstartproblemen door de jetlag en hitte, begin ik er steeds beter in te komen. Vanaf dag vijf ging het fietsen weer als vanouds. Bijna vanzelf.

See you and have a safe trip!

Mooi plekje bij de ganzen
Kamperen bij de eenden en ganzen
Howard en Margo
Howard en Margo

Bij Tallapoosa Park
Holy ground
On holy ground