Op een vroege juni-ochtend in 1989 wachtte ik op een groep fietsers voor de Dolomieten Marathon. Het was mijn vuurdoop als organisator van een Dolomietenarrangement. De eerste editie van de Marathon startte pal voor hotel Ustaria Posta in Pedraces, waar we ook verbleven. Een groep van iets meer dan 500 deelnemers bedwongen de mooiste en zwaarste bergen van de Dolomieten. Respect had ik voor ze en bij het passeren van de finish zag en voelde ik hun euforie. Mooi.

Een unieke fietservaring
Inmiddels zijn we bijna 30 jaar verder en is de Marathon uitgegroeid tot één van de mooiste, zwaarste én grootste cyclo’s. Jaarlijks staan ruim 9000 deelnemers aan de start. De start is vanwege de grootte van het evenement niet meer voor de deur van Ustaria Posta. En dan het parkoers. Adembenemend. Als liefhebber van klimkilometers word je op je wenken bediend tijdens de Dolomieten Marathon.

Euforie
Tijdens mijn vele bezoeken aan de Dolomieten heb ik de Marathon in gedachten vaak gereden. Het kwam er alleen nooit van. Tot de editie van 2017. Op weer een vroege ochtend wachtte ik samen met een mooie groep Nederlanders op het startschot. Na de vele trainingen en begeleiding van Boemerang – ik besteedde veel aandacht aan voeding en lifestyle – was ik er klaar voor. Na het startschot viel de spanning weg en was het in één ruk genieten. Naast het afzien natuurlijk. Na zes-en-een-half uur rolde ik over de finish en ervoer ik de euforie van mijn eerste groep in 1989.

Dolomieten Marathon 2019
Ook in 2019 rijd ik weer met een groep de Marathon. Ik verheug me erop om weer een week in Ustaria Posta te verblijven, te genieten van de Italiaanse gastvrijheid en natuurlijk de voorbereidingsritten in de Dolomieten. Als je ook enthousiast bent over deze prachtige cyclo, kijk dan even op de pagina pagina Dolomieten Marathon. Deze moet je echt gedaan hebben.

Peter Groothuis.

Foto: net na de start in 2017 (tweede van rechts)